تحقیقات مقام‌های آمریکا درباره حمله هکرهای مرتبط با ایران به اداره آب آلیکوییپا ادامه دارد

شهادت برخی گروگان‌های آزاد شده در روزهای اخیر، تصویر کوچکی از آنچه بر این افراد گذشته است به مردم سراسر جهان نشان می‌دهد.

سی‌ان‌ان در گزارشی به گفت‌وگو با بستگان برخی گروگان‌های آزاد شده در مورد روایتشان از هفت هفته اسارت به دست حماس پرداخته است.

آدوا آدار: مادربزرگم کاهش وزن داشته

آدوا آدار درباره یافا، مادربزرگ ۸۵ ساله‌اش به سی‌ان‌ان گفت که او در اولین مبادله گروگان‌ها با بازداشت‌شدگان فلسطینی آزاد شد.

به گفته آدار، از خانواده او خواسته شده است از یافا سوال نکنند و اجازه دهند او هر آنچه را که راحت است به اشتراک بگذارد چون این احساس که مجبور است به سوالات پاسخ دهد او را تحت فشار می‌گذارد.

آدوا گفت مادربزرگش در طول این هفت هفته مانند سایر گروگان‌ها کاهش وزن داشته است زیرا در طول دوره اسارت، غذای کمی به آن‌ها داده‌اند.

مراو مور راویو: به آن‌ها فقط نان پیتا می دادند

کرن مندر، مادرش و پسر ۹ ساله‌اش روزهای اسارت را با خوردن نان پیتا پشت سر گذاشتند.

مراو مور راویو، از بستگان کرن مندر به سی‌ان‌ان گفت: «مندر و مادرش هر دو به دلیل نداشتن غذای کافی، بین شش تا هشت کیلوگرم وزن از دست داده‌اند.»

او افزود: «آن‌ها غذا می‌خورده‌اند اما نه به طور مرتب. به آن‌ها فقط برنج و نان می‌داده‌اند.»

به دنبال حملات ارتش اسرائیل به غزه، این منطقه گرفتار یک بحران بشردوستانه شد. طی حدود دو ماه اخیر، بیشتر مردم غزه به دنبال رفع نیازهای اولیه خود از جمله پیدا کردن پناهگاه، غذا و آب و فرار از جنگ بوده‌اند.

در سه روز اول آتش‌بس، حماس در مجموع ۵۸ گروگان را در مقابل ۱۱۷ زندانی فلسطینی آزاد کرد.

روونگرون ویچانگن: برادرم شکنجه نشده

با وجود آزار و اذیت‌هایی که برخی گروگان‌ها از روزهای اسارتشان بیان می‌کنند، برای برخی دیگر، شرایط قابل تحمل بوده است؛ از جمله برای ویتون فوم، گروگان تایلندی آزاد شده.

روونگرون ویچانگن، خواهر او گفته است که برادرش پس از آزادی از دست حماس، سالم به نظر می‌رسد: «چهره برادرم بسیار خوشحال بود و به نظر می‌رسد خوب است. او شکنجه نشده و غذای خوبی نیز به او داده‌اند. از او بسیار خوب مراقبت شده است. به نظر می‌رسد برادرم در یک خانه نگهداری می‌شده نه داخل تونل.»

از سوی دیگر تعدادی از گروگان‌ها با جراحات جدی در بیمارستان بستری شده‌اند.

دکتر شلومی کودیش: آلما به مراقبت پزشکی دسترسی نداشته

مرکز پزشکی سوروکا در اسرائیل به سی‌ان‌ان گفت که این مرکز، آلما آوراهام ۸۴ ساله را که روز پنجم آذر از غزه آزاد شد در بخش مراقبت‌های ویژه بستری کرده است.

به گفته دکتر شلومی کودیش، رییس این مرکز درمانی، آلما پس از چند هفته عدم دسترسی به مراقبت پزشکی در اسارت حماس، اکنون در شرایطی ناپایدار قرار دارد.

ایال نوری: خاله‌ام شرایط وحشتناکی را تجربه کرده

یکی دیگر از گروگان‌های آزاد شده آدینا موشه ۷۲ ساله است که به گفته ایال نوری، خواهرزاده‌اش، «شرایط وحشتناکی» را در طول دوره اسارت تحمل کرده است.

نوری به سی‌‌ان‌ان گفت: «موشه کم‌کم قدرت خود را به‌دست می‌آورد اما مسلما بعد از گذراندن بیش از هفت هفته در مکانی پنج طبقه زیر زمین، کمی ضعیف است.»

نوری گفت: «به آن‌ها فقط کمی برنج و مقداری کنسرو لوبیا می‌دادند که آن‌ها در بیشتر مواقع برای جلوگیری از معده درد از خوردنش اجتناب می‌کردند.»

او افزود: «ناگفته نماند که آن‌ها به هیچ امکانات مناسب بهداشتی‌ای مانند حمام دسترسی نداشته‌اند. در نتیجه حدود هفت هفته نتوانسته‌اند دوش بگیرند.»

یلنا مگید: رونی در پی یافتن راه فرار چهار روز پنهان شد

رونی کریبوف، گروگان آزاد شده روسی-اسرائیلی و اولین مرد بالغی است که پس از اسارت در روز هفتم اکتبر به دست حماس آزاد شد.

آزادی‌ او به صورت رسمی بخشی از معامله گروگان‌ها بین اسرائیل و حماس نبود.

یلنا مگید، خاله کریبوف، روز دوشنبه درباره شرایط خواهرزاده‌اش در غزه با ایستگاه رادیویی کان اسرائیل گفت‌وگو کرد. او شرح داد که این جوان ۲۵ ساله چطور برای فرار تلاش کرده است: «رونی به من گفت آن‌ها را در ساختمانی که هنگام بمباران فرو ریخته بود نگه می‌داشتند و او موفق به فرار از آنجا شده بود اما پس از چند روز پنهان شدن، دوباره به دست حماس دستگیر و به اسارت برده شد.»

او گفت: «خواهرزاده‌ام سعی کرده بود به مرز برسد. من فکر می‌کنم چون وسیله‌ای برای تشخیص محل دقیق نگه‌داری‌اش در اختیار نداشته، نمی‌دانسته باید به کدام سمت برود. رونی در پی یافتن راه فرار به مدت چهار روز پنهان شده بود.»

به گفته مگید، سر کریبوف به دلیل فرو ریختن ساختمان مصدوم شده اما اکنون شرایط بهتری دارد.

روایت آزادشده‌ها نشان می‌دهد برخی گروگان‌ها هنگام اسیر شدن می‌دانسته‌اند عزیزانشان در حمله هفتم اکتبر کشته شده‌اند.

امری موغ: خواهرم می‌دانست همسر و دخترش به دست حماس قصابی شدند

امری موغ، برادر یکی از گروگان‌های اسرائیلی که روز یک‌شنبه همراه دو فرزندش آزاد شد، گفت خواهرش می‌دانسته که همسر و دخترش چگونه به دست حماس قصابی شده‌اند.

موغ در ویدیویی کوتاه که از سوی انجمن خانواده‌های گروگان‌ها و مفقودشدگان منتشر شد، گفت: «خواهرم چن گلدشتاین-موغ و سه فرزند او آگام، گل و تل به خانه خود بازگشتند و در شرایط خوبی هستند.»

او گفت: «آن‌ها تمام این مدت می‌دانستند نداو و ‌یم در خانه به دست حماس کشته شده‌اند ... در حالی که خودشان به عنوان گروگان به غزه برده شدند.»

‌یم ۲۰ ساله و نداو ۴۸ ساله بودند که به دست نیروهای حماس کشته شدند.

یاییر روتم: مادرم را از خواهرم جدا کردند

گروگان دیگر، هیلا روتم شوشانی ۱۳ ساله روز شنبه توسط حماس آزاد شد اما مادرش رایا هنوز در اسارت حماس است.

یاییر روتم، برادر رایا به سی‌ان‌ان گفت قرار بود مادر و خواهرش با هم آزاد شوند و هیچ دلیلی برای جدا کردن آن‌ها وجود ندارد.

ارتش اسرائیل در واکنش به این موضوع اعلام کرد جدا کردن این مادر و دختر، نقض شرایط معامله از سوی حماس است.

جاناتان کانریکوس، سخنگوی نیروهای دفاعی اسرائیل به سی‌ان‌ان گفت وقتی در مورد مادر هیلا سوال کردیم، آن‌ها گفتند نمی‌دانند او کجاست. ادعایی که یایر، برادر هیلا آن را رد می‌کند.

یک منبع دیپلماتیک در مورد مذاکرات روز دوشنبه اسرائیل و حماس به سی‌ان‌ان گفت: «حماس ادعا می‌کند بیش از ۴۰ گروگان را در اختیار ندارد.»

این مساله موانعی بر سر راه تمدید آتش‌بس ایجاد می‌کند زیرا طبق توافق، در ازای آزادی تعدادی از زندنیان فلسطینی، تمام گروگان‌های ربوده شده به دست حماس باید آزاد شوند. بنابراین حماس برای تحویل دادن گروگان‌ها باید آن‌ها را در اختیار داشته باشد.

سی‌ان‌ان پیش از این و قبل از شروع روند آزاد کردن گروگان‌ها در روز جمعه سوم آذر، گزارش کرده بود حدود ۴۰ تا ۵۰ تن از گروگان‌ها به وسیله گروه جهاد اسلامی فلسطین یا گروه‌ها و افراد دیگر نگه‌داری می‌شوند.

آفاق خسروی‌زند (رحیمیان) که از تاریخ ۲۲ آبان به دلیل عفونت شدید ریه در بخش آی‌سی‌یو بستری شده بود، روز سه‌شنبه ۳۰ آبان از دنیا رفت.

پس از درگذشت این شهروند بهائی و صادر نشدن اجازه دفن او در «گلستان جاوید تهران»، آرامگاه متعلق به بهائیان، از خانواده رحیمیان خواسته شد پیکر مادرشان را در گورستان خاوران دفن کنند.

فرزندان خسروی‌زند از این کار سر باز زدند و در اطلاعیه‌ای اعلام کردند پیکر مادرشان را برای «حفظ استقلال جامعه بهائی»، «احترام به حریم آرامگاه خاوران» و «میل مادرشان به یادگیری»، به دانشکده پزشکی دانشگاه تهران اهدا کردند.

100%

محروم شدن پیروان آیین بهائی در ایران از حق کفن و دفن با رعایت مراسم خود و در آرامگاه خودشان، یکی از نمونه‌های سرکوب و آزار جامعه بهائیان به دست جمهوری اسلامی است.

آن‌ها همواره از دفن اجباری درگذشتگان خود در محل گورهای دسته‌جمعی خاوران خودداری کرده‌اند.

فعالان جامعه بهائی و سازمان‌های حقوق بشری در یک سال گذشته گزارش‌های متعددی داده‌اند که بر اساس آن‌ها مقام‌های جمهوری اسلامی مانع دفن پیکر بهائیان در «گلستان جاوید تهران»، آرامگاه متعلق به بهائیان شده‌اند و برخی از درگذشتگان بهائی را بدون اطلاع خانواده‌هایشان در آرامگاه خاوران دفن کرده‌اند.

آرامگاه خاوران محل دفن پیکر اعدام‌شدگان دهه ۶۰ و به ویژه قربانیان اعدام‌های گسترده سیاسی در سال ۶۷ است.

فعالان بهائی معتقدند دفن پیکر بهائیان در آرامگاه خاوران از سوی حکومت نه‌ تنها با هدف آزار بهائیان بلکه به منظور مخدوش کردن آثار دفن جمعی اعدام‌شدگان در این آرامگاه صورت می‌گیرد.

زندانیان سیاسی: آفاق با بی‌عدالتی و خشونت در ستیز بود

۱۴ زن زندانی سیاسی در نامه‌ای که نسخه‌ای از آن به دست ایران‌اینترنشنال رسیده، از ۱۵ فروردین ۱۳۶۳ که خبر تیرباران رحیم رحیمیان، همسر آفاق خسروی‌زند را به او دادند به عنوان روزی یاد کردند که «آفاقِ جوان ناگهان با روی دیگر زندگی مواجه شد».

مهوش ثابت، فریبا کمال‌آبادی، نرگس محمدی، گلرخ ایرایی، سپیده کشاورز، مهوش عدالتی، سپیده قلیان، فائزه هاشمی، ناهید تقوی، شکیلا منفرد، محبوبه رضایی، رضوانه خان‌بیگی، زهرا توحیدی و هدا توحیدی امضاکنندگان این نامه هستند.

به گفته آن‌ها، «آن روز سرد و سخت زندگی» تا آخرین نفس همراه آفاق بود.

رحیم رحیمیان به دلیل بهائی بودن تیرباران شد و ماموران هرگز پیکرش را به خانواده تحویل ندادند.

احتمال می‌رود پیکر او در آرامگاه خاوران به خاک سپرده شده باشد.

مصادره خانه و تمامی وسایل متعلق به این خانواده بهائی، ریختن کتاب‌های درسی دو پسر خردسال در چمدانی که اجازه داده بودند آفاق با خود از خانه خارج کند و ترک خانه بی‌مجالی برای سوگواری، بخشی از رنجی است که این زندانیان از زندگی این زن بهائی روایت کرده‌اند.

امضا‌کنندگان این نامه، آفاق خسروی‌زند را زنی با استقامت توصیف کردند که ناملایمات زندگی او را از «مدارِ مدارا» خارج نکرد و با ضعف و زبونی و بی‌عدالتی و خشونت در ستیز بود.

آن‌ها با اشاره به اینکه آفاق معنای «سلب حق حیات» را زندگی کرده و درد آن را با تمام وجود کشیده بود، او را انسانی توصیف کردند که قدرت روحی‌اش از عشق بی‌کرانش به حق‌ حیات سرچشمه می‌گرفت.

در این نامه به زندانی شدن کامران و کیوان رحیمیان، دو پسر آفاق و عروسش فاران حسامی، در سال ۱۳۹۰ اشاره شده و آمده که وقتی آن‌ها زندانی شدند، آفاق سرپرستی دو نوه خردسالش، ژینا و آرتین را بر عهده گرفت.

بر اساس این نامه، آفاق سال‌ها این دو کودک را برای دیدن والدینشان به زندان اوین و زندان گوهردشت می‌برد.

کامران رحیمیان و همسرش فاران حسامی در سال ۱۳۹۰ به دلیل تدریس در دانشگاه مجازی بهائیان ایران بازداشت و چهار سال زندانی شدند.

کیوان رحیمیان، مترجم و روان‌شناس نیز پس از تحمل پنج سال حبس به‌ اتهام تدریس به جوانان محروم از تحصیل بهائی، در سال ۱۳۹۶ از زندان رجایی شهر کرج آزاد شد.

به گفته نویسندگان این نامه، کامران رحیمیان صاحب نوآوری در گسترش مکتب روان‌شناسیِ «ارتباط بدون خشونت» در ایران است.

این زنان زندانی در ادامه به دلیل بستری شدن آفاق در بیمارستان پرداخته و نوشتند: «آفاق پس از دستگیری مجدد پسرش کیوان و بی‌خبری و دوریِ دوباره از او، در بستر بیماری افتاد و عصر ۲۷ آبان ۱۴۰۲ در کشاکش آخرین نبردش در حالی‌ که تصویر زندان اوین دوباره به قاب زندگی‌اش بازگشته بود، درگذشت.»

مسوولان زندان پیش از درگذشت آفاق و با وجود وضعیت وخیم او، با مرخصی‌ پسرش کیوان رحیمیان که از ۲۷ تیر ۱۴۰۲ به‌صورت بلاتکلیف در زندان اوین بود، موافقت نکردند.

این زندانی عقیدتی در نهایت روز چهارم آذر برای سه روز و به منظور شرکت در مراسم ترحیم مادرش با تودیع قرار وثیقه به مرخصی اعزام شد.

این ۱۴ زن زندانی سیاسی در پایان نامه‌شان ضمن تسلیت به خانواده و نزدیکان آفاق خسروی‌زند، خطاب به آن‌ها نوشتند: «امیدواریم رهایی او از رنج و محنت این زندگی و حیاتِ سراسر استقامت و پربارَش سبب تسلای خاطر شما باشد.»

منابع غیررسمی می‌گویند بیش از ۳۰۰ هزار شهروند بهائی در ایران زندگی می‌کنند اما قانون اساسی جمهوری اسلامی تنها ادیان اسلام، مسیحیت، یهودیت و زرتشتی‌گری را به رسمیت می‌شناسد.

بهائیان بزرگ‌ترین اقلیت دینی غیرمسلمان ایران هستند که از زمان انقلاب اسلامی سال ۱۳۵۷ و استقرار جمهوری‌ اسلامی به طور سیستماتیک هدف آزار و اذیت قرار دارند.

روز یک‌شنبه پنج آذر روزنامه اعتماد تصویری از بخشنامه وزیر کشور در تاريخ ۹ خرداد امسال را با عنوان «خیلی محرمانه» منتشر کرد که در آن از پلیس خواسته شده بود مخالفان حجاب اجباری را بازداشت کند.

پس از انتشار این سند، دادستانی تهران علیه «اعتماد» به اتهام استفاده از سند طبقه‌بندی شده وزارت کشور اعلام جرم کرد اما یک روز بعد، روزنامه توسعه ایرانی در شماره ششم آذر خود تیتر اصلی‌اش را به این موضوع و بازنشر سند مورد اشاره اختصاص داد.

این روزنامه «خیلی محرمانه» تلقی کردن چنین سندی را «خودسرانه» خواند و آن را نقض آشکار قانون انتشار و دسترسی آزاد به اطلاعات دانست.

سند خیلی محرمانه درباره چه بود؟

در سندی که روزنامه اعتماد آن را منتشر کرد، وزارت کشور صراحتا از پلیس خواسته است تا از افراد «هنجارشکن» تصویربرداری و مراکزی را که مخالفان حجاب اجباری در آن حضور دارند، پلمب کند.

سازمان اطلاعات فراجا، سازمان اطلاعات سپاه و وزارت اطلاعات نیز ملزم به «تصویربرداری و تهیه مستندات و احزار هویت» مخالفان حجاب اجباری شده‌اند.

بر اساس یکی از بندهای این نامه، ورود افراد «بدون پوشش قانونی» به اماکن دولتی و مترو ممنوع اعلام و تاکید شده است: «از تمام بخش‌های مترو عکس‌برداری شود.»

انتشار این سند و پرسش‌ها درباره مسوولیت وزارت کشور در شرایطی است که احمد وحیدی، وزیر کشور، روز اول آذر در گفت‌وگو با خبرنگاران در حاشیه جلسه هیات دولت، سازمان‌دهی حکومتی گروه‌های حجاب‌بان را رد کرد و مدعی شد این گروه‌ها مردمی هستند.

او گفت: «ما مجوز خاصی برای این کار صادر نکرده‌ایم. در واقع تحت عنوان امر به معروف و نهی از منکر ظاهرا گروه‌های مردمی اقدام می‌کنند و کارشان در این چارچوب است.»

وحیدی مدعی شد مردم می‌توانند با «الفاظ و ادبیات خوب» صرفا تذکر لسانی بدهند و اقداماتشان در این حد مجاز است و نیازی به دریافت مجوز ندارد.

علیرضا زاکانی، شهردار تهران نیز حجاب‌بان‌ها را نیروهای مردمی و خودجوش خواند.

این اظهارنظرها موجب شد تا ناصر امانی، عضو شورای شهر تهران خواهان مشخص شدن موضوع و رفع ابهام‌ها شود.

او روز دوم آذر گفت: «اگر نیروهای مردمی هستند، بدون مجوز نمی‌توانند در مترو مستقر شوند.»

این ابهام‌ها در شرایطی مطرح است که تصاویر منتشر شده نشان می‌دهند هم نیروهای زن و هم نیروهای مرد مستقر در مترو «یونیفرم و آرم» دارند که به گفته امانی این مساله باید «پیگیری و روشن» شود.

چند روز پس از طرح این تناقض‌ها و انکارها، سند وزارت کشور منتشر شد و ماجرا ابعادی دیگر به خود گرفت.

آیا می‌توان این سند را محرمانه دانست؟

رویداد ۲۴ روز هفت آذر در گزارشی با اشاره به اعلام جرم دادستانی علیه روزنامه اعتماد، نوشت که در ایران «تقریبا همه‌ چیز» از قرارداد بازیکنان فوتبال تا نرخ تورم، آمار مهاجرت، خودکشی، میزان فروش نفت و آمار کشته‌شدگان «امنیتی» است.

از سوی دیگر طی سال‌های اخیر نامه‌هایی که مهر «محرمانه» و «سری» و «خیلی محرمانه» روی آن خورده، به‌طرز عجیبی افزایش یافته است.

بر اساس این گزارش، دولت قرار است به ماده قانونی «انتشار اسناد محرمانه» استناد کند اما نامه مورد اشاره وزارت کشور به نهادهای مختلف نشان می‌دهد درباره مسایل عمومی، تصمیمی در «پستوهای تاریک» گرفته شده است.

رویداد ۲۴ تاکید کرد: «مساله نه به جنگ ارتباطی داشته، نه اطلاعات خاصی از نهادهای نظامی افشا شده، نه نقشه اماکن خاصی انتشار یافته. بلکه صرفا افشا شده که وزیر کشور در ماجرای حجاب‌بانان دروغ گفته است.»

به گفته این رسانه، دولت حق ندارد بدون اطلاع مردم برایشان تصمیم‌گیری کند و مدعی باشد که صلاح مردم را بهتر می‌داند.

در بخشی از این گزارش آمده است: «بدتر آنکه این اقدام در جهت منافع عمومی نبوده بلکه به نهادهای امنیتی دستور داده شده کسب و کار مردم پلمب شود و از شهروندان فیلم‌برداری و عکس‌برداری کنند تا اسناد [وقوع] جرم جمع‌آوری شود.»

ضرورت استعفا و عذرخواهی وزیر کشور

طی دو هفته گذشته تصاویری از حضور گسترده نیروهای حجاب‌بان در ورودی متروهای تهران به ویژه ایستگاه «تئاتر شهر» منتشر شد که علاوه بر کاربران شبکه‌های اجتماعی، برخی رسانه‌ها و چهره‌های جریان نزدیک به راس حکومت و مشهور به اصول‌گرا نیز از این روند انتقاد کردند.

روزنامه فرهیختگان روز ۲۵ آبان با اشاره به مردانی که از مسافران فیلم می‌گیرند، آن را ناقض قوانین شخصی و حریم خصوصی خواند و نوشت: «این تصاویر دقیقا برای چه کاری استفاده خواهند شد و به دست کدام نهاد می‌رسند؟»

کاربران نیز با اشاره به کشته شدن آرمیتا گراوند، این اقدام را به ساختن تونل وحشت برای زنانی تشبیه کردند که در برابر حجاب اجباری مقاومت می‌کنند.

در این مدت تصاویر و اطلاعاتی به ایران‌اینترنشنال رسیده است که نشان می‌دهند حجاب‌بان‌ها گروه‌هایی از زنان و مردان با لباس‌های فرم نیروی پلیس یا در قالب لباس شخصی هستند که در ایستگاه‌های مختلف مستقر شده و در بدو ورود مسافران از آنان فیلم‌برداری می‌کنند و به زنانی که به حجاب اجباری تن نداده‌اند، تذکر می‌دهند.

به گفته شهروندان، در صورتی که فرد مخالف حجاب اجباری به تذکر نخست بی‌توجهی کند، تعداد حجاب‌بان‌ها همراه با فیلم‌برداران بیشتر و پیگیری آنان شدیدتر می‌شود.

در تذکر سوم، این افراد دنبال زنان راه می‌افتند که گزارش‌ها حاکی از برخوردهای توهین‌آمیز و فیزیکی‌شان است.

فعالان مدنی، فیلم‌برداری این نیروها از شهروندان را خلاف حقوق حریم خصوصی افراد دانستند.

رویداد ۲۴ در بخشی دیگر از گزارش خود با اشاره به اینکه طی دو هفته اخیر هیچ نهادی حضور این گروه را با لباس یک‌دست در مترو گردن نگرفته و مسوولیتشان را نپذیرفته است، نوشت که با انتشار سند وزارت کشور مشخص شد وزیر و شهردار تاکنون دروغ می‌گفته‌اند.

بر اساس این سند، این افراد نه تنها «مردمی» نیستند بلکه از سوی نهادهای امنیتی موظف به تهیه مستند و جمع‌آوری مدرک و عکس گرفتن از شهروندان هستند تا «یکی یکی آن‌ها را مجازات کنند».

این وب‌سایت خبری تاکید کرد اگر چنین اتفاقی در کشوری توسعه‌یافته و دارای حداقل دموکراسی رخ داده بود، احتمالا مقام مسوول به خاطر دروغگویی، ریاکاری و عدم شفافیت عذرخواهی می‌کرد و اگر دموکراسی کامل‌تر بود، احتمالا مدیر دروغگو برکنار می‌شد.

رویداد ۲۴ در ادامه نوشت: «اما اینجا ایران است و به جای آنکه با "مدیری که به دوربین نگاه می‌کند و حقیقت را وارونه جلوه می‌دهد" برخورد شود، با روزنامه افشاکننده دروغ برخورد شده است.»

با وجود حضور پر شمار حجاب‌بان‌ها در معابر عمومی، تدوین قوانین محدودکننده‌تر برای زنان و برخوردهای امنیتی و سرکوب‌گرانه حکومت، مبارزه مدنی مخالفان حجاب اجباری ادامه دارد.

بسیاری از زنان می‌گویند از حق خود برای آزادی پوشش صرف‌نظر نمی‌کنند.

یک مقام وزارت امور خارجه ایالات متحده در نامه‌ای به سبحانی اعلام کرده از آن جا که در هنگام تولد او، پدرش به عنوان دیپلمات سفارت ایران در آمریکا حضور داشته، طبق قوانین آمریکا اعطای شهروندی به او اشتباه بوده است.

در این نامه آمده است با توجه به مصونیت دیپلماتیک خانواده سبحانی و صدق نکردن قوانین قضایی ایالات متحده در مورد آن‌ها، سیاوش سبحانی نمی‌توانسته شهروندی آمریکا را در بدو تولد احراز کند.

سیاوش سبحانی که در آمریکا به دنیا آمده و تحصیل کرده است، اکنون اجازه خروج از این کشور ندارد و مجبور شده است برای دریافت اقامت دائم ایالات متحده اقدام کند.

او که به مدت بیش از ۳۰ سال در آمریکا طبابت کرده و حالا در ایالت ویرجینیا ساکن است، هم‌اکنون در انتظار طی شدن روند اداری و انجام مصاحبه به منظور دریافت اقامت دائم آمریکاست.

تابعیت آمریکایی سبحانی در حالی لغو شده که او پیش از این چندین بار برای تمدید گذرنامه خود اقدام کرده و با مشکلی مواجه نشده بود.

سبحانی که ماه گذشته ۶۲ ساله شد، شرایط پیش آمده را «آشفته‌کننده و آزاردهنده» خوانده و گفته است در برزخ به سر می‌برد.

به گزارش واشینگتن پست، این پزشک ایرانی‌تبار تاکنون ۴۰ هزار دلار برای حل مشکل خود هزینه کرده اما هنوز مشخص نیست تلاش‌های او به سرانجامی خواهد رسید یا نه.

سبحانی به این روزنامه گفته است پدر همسرش که در لبنان زندگی می‌کند به شدت بیمار است و در صورت فوت او، سبحانی نخواهد توانست حتی به مراسم تشییع او برود.

او با اشاره به اینکه سال‌ها به عنوان یک آمریکایی مالیات پرداخت کرده، بارها در انتخابات ریاست جمهوری این کشور رای داده و حتی در زمان همه‌گیری کرونا جان خود را به عنوان یک پزشک برای سلامتی جامعه به خطر انداخته است، شرایط کنونی خود را شوکه‌کننده خوانده است.

او در این مصاحبه گفت که جمهوری اسلامی به غنی‌سازی اورانیوم «در سطوح بسیار بسیار بالا» دست زده است.

این اظهارات چند روز پس از آن مطرح شد که گروسی در بیانیه‌‌ای خطاب به شورای حکام آژانس بین‌المللی انرژی اتمی اعلام کرد ذخایر اورانیوم غنی شده پنج درصدی، ۲۰ درصدی و ۶۰ درصدی ایران در مقایسه با ماه سپتامبر سال جاری میلادی افزایش یافته است.

در بیانیه مدیرکل آژانس بین‌المللی انرژی اتمی تاکید شد جمهوری اسلامی همچنان با همان سرعتی که در گزارش پیشین او ذکر شده، به غنی‌سازی ۶۰ درصدی اورانیوم ادامه می‌دهد.

گروسی در ادامه مصاحبه با فرانس۲۴ با بیان اینکه هنوز سوالات بی‌پاسخ بسیاری در رابطه با برنامه‌ هسته‌ای جمهوری اسلامی وجود دارد، گفت که بازرسان آژانس بین‌المللی آثار اورانیوم غنی شده با درصد بالا یا اورانیوم فرآوری شده را در مراکزی در ایران یافته‌اند که نباید در آن‌ها اورانیومی وجود داشته باشد.

او با اشاره به ادعای مقام‌های جمهوری اسلامی در مورد صلح‌آمیز بودن برنامه هسته‌ای ایران گفت که آژانس بین‌المللی انرژی اتمی بر اساس وظیفه ذاتی خود باید این سخنان را مورد راستی‌آزمایی قرار دهد.

گروسی با تاکید بر ضرورت یافتن «راهکارهای دیپلماتیک» برای مشکلات، خواستار «همکاری کامل» جمهوری اسلامی با آژانس بین‌المللی انرژی اتمی شد.

روز ۲۵ آبان، خبرگزاری رویترز نوشت گزارش‌های محرمانه آژانس بین‌المللی انرژی اتمی نشان می‌دهد ایران به اندازه کافی اورانیوم غنی‌شده تا خلوص ۶۰ درصد برای سه بمب اتمی در اختیار دارد و هنوز هم در مورد مسایل کلیدی با آژانس همکاری نمی‌کند.

طبق یکی از دو گزارشی که رویترز مشاهده کرده، ذخایر اورانیوم تا ۶۰ درصد غنی‌شده ایران از آخرین گزارش در ۱۳ شهریور به ۱۲۸/۳ کیلوگرم افزایش یافته است. این میزان بیش از سه برابر ۴۲ کیلوگرمی است که طبق تعریف آژانس در صورت غنی‌سازی بیشتر، می‌تواند از نظر تئوریک برای تولید یک بمب هسته‌ای کافی باشد.

نمایندگان آمریکا و اتحادیه اروپا در نشست اخیر شورای حکام آژانس بین‌المللی انرژی اتمی از تهران خواستند تمام برنامه غنی‌سازی ۶۰ درصدی اورانیوم خود را متوقف کند.

هم‌زمان یک دیپلمات اروپایی به ایران‌اینترنشنال گفت جو حاکم بر این نشست درباره ایران انتقادی بوده است.

روز یکم آذر، آلمان، فرانسه و بریتانیا به عنوان سه کشور اروپایی عضو برجام از جمهوری اسلامی خواستند با آژانس بین‎‌المللی انرژی اتمی همکاری کند.

این سه کشور در بیانیه خود ضمن تاکید بر لزوم «خودداری ایران از تشدید برنامه هسته‌ای» تصریح کردند: «انتظار می‌رود تهران برای احیای کامل سطح همکاری‌های توافق شده با آژانس بین‌المللی انرژی اتمی به منظور راستی‌آزمایی و نظارت موثر [بر برنامه هسته‌ای جمهوری اسلامی] اقداماتی سریع و‌ معنادار انجام دهد.»